Rozdział 1

„Szukam Cię – a gdy Cię widzę,

Udaję, że Cię nie widzę”

Kazimierz Przerwa-Tetmajer. 

~*~

                Otworzyła oczy kiedy, usłyszała budzi , który wskazywał dziewiątą czterdzieści pięć. Powoli wstając, wyciągnęła się i mocno ziewnęła. Dziewczyna o czarnych długich i kręconych włosach z  złocisto- karmelowym odcieniu oczu, siedziała na łóżku i starała sobie przypomnieć czy niczego nie zapomniała zapakować do Hogwartu. Na nocnym stoliku leżało zdjęcie, w którym postacie się ruszały i wygłupiały. Na tym zdjęciu były jej najlepsze przyjaciółki, Lily Evans, Janny Sparks i Emily Rose, oraz ich ‘towarzysze’ czyli czwórka, najbardziej rozrabiających, kłopotliwych i wnerwiających ludzi znanych jako Huncwoci.  Do tej elity należą James Potter, Syriusz Black, Remus Lupin i Peter Pettigrew.  Zdjęcie zostało zrobione w czwartej klasie, w Hogsmade, gdzie chłopcy wymyślili sobie, że zrobią z nimi bitwę na śnieżki. Ruda oczywiście była zła, na Pottera za to, że się do niej przystawia, bo na zdjęciu Lily krzyczała na niego i robiła się czerwona, na co James jeszcze bardziej się szczerzył. Obok niego stał jego najlepszy przyjaciel Syriusz, znany też jako Łapa, który patrzył się za dziewczyną, która wdzięcznie kręciła pupą. Przed nim, niedaleko Lily stała Dorcas, która trzepotała rzęsami do fotografa, a z prawej strony stał Lupin z otwartą książką nad którą Emily się schylała i pytała się go czy jest ciekawa. Za to Janny nie mogła przestać się śmiać z Glizdogona, który wsadził za dużo czekoladowych żab do buzi, a zakrztuszając się, jego twarz przybrała, purpurowego odcieniu. Dorcas nigdy nie zapomniała tego dnia, bo właśnie w tamten dzień słynni Huncwoci stali się dla niej jak przyjaciele, z którymi się można pośmiać. Albo raczej z jednym, Lupinem, który w odróżnieniu od reszty jest chyba najnormalniejszy. Uśmiechając się pod nosem, Dorcas wstała z łóżka i biorąc do ręki zdjęcie, zapakowała je do torby. Później ubrała się w czarne postrzępione dżinsy i granatową koszulkę z logiem Batmana, a do tego założyła na nogi czerwone trampki z napisem Convers i swoją ulubioną biżuterie. W odróżnieniu do innych czarodziej, lubiła mugolskie ubrania, szczególnie po tym jak u Lily obejrzała program „Mango”, gdzie robili wyprzedaż, słynnych stroi, noszonych przez same gwiazdy. Nałożyła lekki makijaż i zeszła po schodach na dół, gdzie czekało na nią śniadanie. Po zapachu, można było się domyśleć, że jest to jej ulubiona potrawa, czyli naleśniki. Gdy zaszła do kuchni, jej mama Liza, która była ubrana w suknię w kwiaty, podała jej naleśniki i kazała usiąść.

-Dzień dobry, kochanie. Och, a coś ty na sobie masz?! Gdzie jest ta piękna suknia, którą ci kupiłam specjalnie na dzisiejszy dzień? Chyba nie muszę ci mówić, że chcę żebyś wyrosła na schludną osobę, a ten twój ubiór jest karygodny. Dziś jedziesz do Hogwartu! Nie możesz przecież paradować w takim kostiumie.  - powiedziała Liza i usiadła naprzeciwko swojej córki. Teraz czy Dorcas chciała czy nie, musiała się spojrzeć na swoją mamę.

- Ciebie też miło widzieć, mamo. O co ci chodzi? Przecież to jest najnormalniejszy strój jaki wymyślono. Nie uda ci się ze mnie zrobić jakiejś zniewolonej pannicy, matko. Przykro mi, ale twoje starania idą na marne.- powiedziała Dorcas.

-Och, co ja mam z tobą zrobić, dziewczyno.- rzekła Liza- Szykuj się. Za pół godziny wychodzimy. Musimy zdążyć na pociąg Ekspres Londyn-Hogwart, a przecież wiesz, że o tej porze są korki. Użyjemy kominka w salonie, więc migiem, zjadaj i znikaj mi się szykować. Przynajmniej pojawimy się tam o odpowiedniej godzinie, jak to na damę przystało. –powiedziała, po czym wyszła z kuchni do salon przyszykować proszek Fiuu. Dorcas, za jakieś pół godziny miała pojawić na dworcu King Cross, gdzie przejdzie przez bramkę 9 i ¾, po czym będzie czekał na nią pociąg, który zawiezie ją do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. W końcu spotka się ze swoimi najlepszymi przyjaciółkami, oraz ze swoimi dręczycielami czyli Huncwotami.  Nie myśląc już o niczym innym, dokończyła naleśnika z cukrem i pędem ruszyła po kufry.  Po kilku minutach, była już w kominku z proszkiem w ręku. Krzyknęła tylko „Na King’s Cross” i zniknęła w zielonych płomieniach.

~*~

Pewna rudowłosa dziewczyna o zielonych oczach, pałętała się po domu szukając, odpowiednich rzeczy, które miała zabrać do Hogwartu.

- Petunio! Gdzie są moje rzeczy! Oddawaj mi je natychmiast!- krzyczała wciąż na cały dom. Po chwili przy progu jej drzwi pojawiła się jej siostra, która naśmiewała się pod nosem. Miała końską twarz i bardzo długą szyje. Lily zazdrościła jej tylko tego, że była strasznie chuda, przez co ona dostawała kompleksów, bo uważa się za dość tęgą osobę.

- Widzisz dziwolągu, ja choć nie jestem tym czymś co ty, wiem wszystko co gdzie dokładnie leży. A patrząc na ciebie, aż chce mi się płakać, bo nie widziałam tak ciężkiej choroby psychicznej.

- Och, odezwała się stara sknera. Ciekawi mnie, kto zechciałby się z tobą w jakikolwiek sposób związać. Pewnie w szkole się z ciebie naśmiewają. – powiedziała Lily, która wciąż pakowała wszystko co popadnie do kufra.

- A no właśnie. Ja, w odróżnieniu do innych, mam wielu adoratorów. W święta przychodzi do mnie mój chłopak, Veron i nie chce, żebyś mi przyniosła wstydu, jasne?- powiedziała Petunia, która wciąż patrzyła jak męczy się jej siostra.

- Ja przynieść ci wstyd? Za żadne skarby! – prychnęła pod nosem Lily i zamykając kufer na cztery spusty, wzięła go pod rękę i wyszła z pokoju. Przy progu drzwi, o który opierała się Petunia, zatrzymała się i powiedziała- A tak właściwie, mam kilkoro adoratorów. Jednym z nich jest na przykład sławny, James Potter, który jest na sto procent ładniejszy od twojego ukochanego.- po chwili dopiero zrozumiała co powiedziała. Powoli chciała sobie to wszystko poukładać w głowie. Czy ona powiedziała, że James Potter, ten sławny szukający jest ładny i uważa go za adoratora? Przecież ona go nie cierpi, a szczególnie za te jego odzywki typu „Umówisz się ze mną, Evans?”, na które zawsze odpowiada „Spadaj, Potter”. Już sześć lat, znosiła tego nadętego kretyna, ale musiała przyznać, że nie przeżyłaby  bez swoich przyjaciółek. Ciekawiło ją czy Dorcas się znowu nie zmieniła przez te wakacje. Zawsze co roku jak wracały do szkoły, przybierała co nowego to stylu. Za to Emily, jak zawsze była cichą i skrytą osobą, więc mówiła tylko skrócone historyjki swoich przygód, ale za to Janny zawsze umiała mówić jak najwięcej. Nigdy się jej buzia nie zamykała, a kiedy już zamilkła, brakowało im jej głosy więc, namawiały ją na dalsze opowiastki. Ech, i jeszcze Huncwoci, którzy są znani z tego, że przez jeden dzień umieją zarobić sześć szlabanów, posłać trzy osoby do skrzydła szpitalnego przez ‘urazy’ dokonane przy ich dowcipach i oczywiście umieją stracić pięćdziesiąt punktów, których nawet nasz dom, Gryffindor, jeszcze nie zdobył. Ciekawiło ją też, co robi jej były przyjaciel Severus Snape, przez którego płakała przez prawie całe wakacje dlatego, że nazwał ją „brudną szlamą”, kiedy stanęła w jego obronie. Oczywiście huncwoci, najbardziej się na nim wyżywają i przezywają go „Smarkelusem” , ale oni nie tylko nie znoszą Snape tylko też jego przyjaciół, którzy chcą w przyszłości zostać , jak oni ich określają „Śmierciojadkami”, którzy służą Sami-Wiecie-Komu (Voldemortowi). W tamtym roku na rozpoczęcie przyrządzili ‘miłą’ niespodziankę całemu stołowi Slytherinu. Do ich jedzenia powrzucali łajno bomby, przez co wybuchły, rozpryskują przy tym jedzenie na ich twarze, a do tego jeszcze ten zapach. Po czterech dniach jak się przechodziło obok jakiegoś ucznia Slytheriunu, czuć było od niego niewyobrażalny smród. Tak, to są nasi rozrabiacy, którzy co roku mają nowe niespodzianki, a ich dowcipy się nigdy nie powtarzają. Ciekawe co w tym roku wymyślą.

~*~

- James, stary pospiesz się- powiedział zdenerwowany Syriusz Black, który czekał pod łazienką jakieś piętnaście minut. Nie dziwi się, że poranna łazienka, przez Jamesa jest tak długo zajmowana. Przecież też jest huncwotem i wie ile trzeba poświęcać czasu na tak piękny wygląd.

- Już- powiedział po chwili James, wychodząc z łazienki.- Cała jest do twojej dyspozycji, ale się pospiesz bo za dziesięć minut wychodzimy.

- Och, jak ja się teraz wyrobię?- krzyknął Black, po czym wpadł do łazienki i zaczął poprawić swoje czarne włosy.- Więc, szósty rok w Hogwarcie. Jak myślisz, coś się zmieni? Może w końcu Ruda ci da szanse?

- Hah, wątpie, ale wiesz chyba coś sobie uświadomiłem w te wakacje.  Wiktoria dała mi dużo do myślenia, w sprawie dziewczyn. Kurcze, nawet mi jej trochę brakuje.

- Zaraz, zaraz. Która to? Ta blondynka czy brunetka?

- Brunetka.

- A no, też bym przy niej złamał kilka reguł. Szczerze. Dobra w te klocki?- powiedział Łapa uśmiechając się przy tym huncwocko.

- Nigdy nie zaliczyłem takiej dziewczyny. Było nieziemsko, wręcz jakbym pieprzył się z aniołem, w ciele, a w duszy z diabłem. – westchnął James, na tamte niezapomniane wspomnienie.

- No to musisz przyznać, poszalałeś w te wakacje.

- Nie tylko ja Łapo. No, przyznaj się. Ile tym razem zaliczyłeś?

- Jezu, to chyba mamy za mało czasu, żebym miał ci o tym mówić. Opowiem ci w pociągu, a teraz chodź, bo się jeszcze spóźnimy- rzekł Syriusz, po czym wyszedł z łazienki, wziął kufel i wraz z Jamesem ruszył do wyjścia.

~*~

- Nie bądź gorszym od innych.

- Obiecuje.

-Służ tym, którzy dadzą ci coś w zamian.

- Obiecuje.

- Zrób tak, by Czarny Pan był z ciebie dumny.

-Obiecuje.

- Bym ja również, był z ciebie dumny, Peterze.

- Obiecuje, ojcze.

~*~

- Synku, nie jesteś gorszy od innych, zrozum to w końcu. Dumbledore ci pomógł i nie powinieneś marnować jego starań. Bo przecież w końcu, ilu nauczycieli poświęcałoby swój cenny czas swoim uczniom? To, że jesteś, tym kim jesteś, nie zmienia faktu, że w głębi duszy jesteś dobrym człowiekiem. Zapamiętaj, że nieważne jakim człowiek jest potworem, w jego duszy nadal tkwi odrobina dobra, tylko to od nas zależy czy chcemy ją odnaleźć w sobie, czy nie. A teraz idź, zmykaj. Pewnie twoi koledzy już na ciebie czekają.- powiedziała Pani Lupin, która na pożegnanie, pocałowała Lupina w policzek. Uśmiechnęła się blado i pomachała odchodzącemu Remusowi, który zmierzał właśnie przez bramkę między 9, a 10 peronem. Po chwili, Remus zniknął za ścianą, a po policzku matki Lupina, zaczęła spływać powolnie jedna łza.

~*~

- Emily, słońce, pamiętaj dobrze się uczyć i mów czasem więcej, kochanie. Milcząc nie będziesz miała żadnego chłopaka!- rzekła Pani Rose.

- Mamo!- krzyknęła Emily, a na jej twarzy zaczęły pojawiać się rumieńce.

- No, co skarbeńku. Ja chce mieć wnuki!- powiedziała Pani Rose i wystawiła jej język, przez co Emily nie mogła wytrzymać i zaczęła się śmiać. I pomyśleć, że charakter odziedziczyła po matce. Emily, stała już na zatłoczonym peronie 9 i ¾ , przy którym czekał na odjazd czerwony pociąg z napisem na szyldzie „Ekspres Londyn-Hogwart”, który wyruszał stąd o godzinie 11:00. Duży, czarny zegar wiszący tuż obok peronu, wskazywał godzinę 10:30, więc Emily miała jeszcze pół godziny na odnalezienie przyjaciół, zajęcia przedziału i wyczekiwania dojazdu do wymarzonej szkoły. Nie zwlekając, na pożegnanie pocałowała mamę w usta i ruszyła w tłum odszukać swe przyjaciółki, Lily, Dorcas i Janny.

~*~

- Hihihihihihi. – jej głos było słychać na całym peronie, ale ją to mało co obchodziło, najważniejsze, że On ją słyszał.  Janny, która trzepotała rzęsami i odchylała swoje długie blond włosy, śmiała się w niebo głosy z każdego wypowiedzianego słowa przez jej towarzysza.

- Więc, jesteś Janny?- powiedział czarnowłosy chłopak o czekoladowej karnacji. Przez jego t-shirt można było się domyśleć, że jest bardzo dobrze zbudowany, bo rzeźba jego ciała ukazywała się na materiale.

- Tak, jestem Janny. A ty? Luke?- zapytała przygryzając przy tym dolną wargę. Dorcas miała co do niej racje. Umiała kokietować i zrobić tak, by każdy facet był na wyciągnięcie jej ręki. Umiała okręcić każdego, włoku własnego palca, a facetów zmieniała co tydzień.

- Nie, ja jestem Dan- powiedział lekko zirytowany chłopak. Nie mógł się nadziwić urodą dziewczyny. Miała długie, proste i pachnące różą, włosy, brązowe oczy, w których każdy facet umiał się zatopić, a do tego duże malinowe usta. Miała na sobie biały top, na ramiączkach o dużym dekoldzie, przez co można było zobaczyć jej najlepszy atut czyli duży biust. Do tego była zgrabna i szczupła,  co robiło z niej boginie seksu. Kiedyś chłopcy z Hufflepuffu, w Pokoju Wspólnym mówili o najładniejszych dziewczynach w Hogwarcie. Wielu wtedy wymieniło właśnie ją, Janny Sparks, która nie tylko okazała się najładniejszą dziewczyną, ale również świetną kochanką w łóżku. Prawda była taka, że zaliczyła bardzo dużo chłopaków i to nie tylko z jej domu. Więc, Dan nie był zaskoczony, czy zażenowany tym, że myli jego imię. Jej chodzi tylko o dobry seks, a jemu w zupełności to wystarcza żeby zrealizować jej chore wizje.

- No, wiem, wiem. Już nie bocz się tak na mnie.- i pokazała mu język, przez co na jego buzi zagościł lekki uśmiech. Przybliżył swoje usta do jej ucha i wdychając jej zapał, zaczął szeptać:

- Jak dojedziemy do Hogwartu, zapraszam cię do mnie do pokoju. Hufflepuff, hasło to „pracowite-gargulce”, dormitorium na szóstym roku, znajdziesz mnie po tablice z nazwiskiem. Dan Humfry. Do zobaczenia- po czym złożył na jej ustach delikatny pocałunek.

~*~

- Lily!

 - Dori!- przez tłum ludzi przeciskały się dwie, roześmiane od ucha do ucha, dziewczyny. Kiedy w końcu dobiegły do siebie , od razu zaczęły się przytulać i złożyły na każdym policzku, krótkiego całusa.

- Może mnie też powitasz z taką czułością, Evans?- obie dwie dziewczyny odwróciły się do swojego rozmówcy, i zanim Dorcas otworzyła usta, Lily ją wyprzedziła:

- Zapomnij, Potter. Nawet gdym musiała zajść w ciąże, a ty byś był ostatnim plemnikiem na świecie, to nigdy, ale pod żadnym pozorem, nie dałabym ci się zapłodnić.

- Auć. Uważaj, bo może kiedyś odwrócą się strony i to ty się ze mną prześpisz, a później będziesz mieć, najprzystojniejsze dziecko na świecie.  Ale po co czekać. To co, Evans. Umówisz się ze mną?- po wypowiedzeniu tych słów, na jego twarzy zagościł huncwocki uśmiech. Wiele dziewczyn oddałoby życie, żeby to właśnie on się do nich tak uśmiechnął. Wiele, ale nie Lily.

-Ech, Potter. Ciekawi mnie ile razy będę musiała ci odpowiadać na to pytanie, aby w końcu to coś co masz pod czaszką, zrozumiało, że NIGDY się z tobą nie umówię. A do tego, myślałam, że przez wakacje zmądrzałeś, a ta gadka „umówisz się ze mną, Evans”, po prostu staje się nudna. Bądź nowoczesny, Potter.- powiedziała i chciała go już wyminąć gdy nagle James powiedział.

- No dobra. To jak, Evans. Chcesz bym został twoim plemnikiem?- po czym wybuchnął głośnym śmiechem, przez co Lily zarumieniła się. Bez słowa złapała Dorcas za nadgarstek, wzięła pod ramie walizki i pociągnęła ją w stronę wejścia do pociągu.

Przed wejściem do pociągu, dziewczyny usłyszały wołanie Janny i Emily.

- Och, ile ja miałam się wydzierać, byście w końcu nas usłyszały?- powiedziała zdyszana Janny do Drocas i Lily.

- Mi też miło was widzieć. – zaśmiała się Dorcas i objęła obie wykończone dziewczyny, po czym mocno je przytuliła i pocałowała każdą w policzek.

- Dobra, chodźmy znaleźć wolny przedział.- powiedziała Lily i stanęła na pierwszym schodku prowadzącym do wnętrza pociągu, gdy nagle ktoś szarpnął jej kufer, który trzymała w dłoni.

- Pozwól Liluś, że cię wyręczę. To gdzie siadamy?- powiedział James, a za nim zaśmiał się cicho Syriusz.

- Jakie my?! Chyba nic do ciebie nie dotarło! Nie ma żadnych nas, i nigdy nie będzie.- krzyknęła Lily i z całych sił wyrwała swoją walizkę z jego rąk.

- Jak mniemam, Złośnico to nie ty odpowiadasz za całą resztę. Więc, jak Dorcas, Janny i Emily, chcecie z nami usiąść?- zapytał Łapa, zwracając się w kierunku dziewczyn i czekając na ich odpowiedź.  Dziewczyny niespokojnie się poruszały, tak jakby anioł mówił im żeby posłuchały swojej przyjaciółki Lily, ale diabeł, którym jest Syriusz, mówił im żeby z nimi usiadły. Wszystkie lubiły towarzystwo Huncwotów, choć są wyjątki. Lily nie chce mieć przy sobie nadętego kretyna, czyli Jamesa, Dorcas nie ma ochoty słuchać ile tym razem Łapa zaliczył dziewczyn, Emily chciała raczej zostać niezauważona, ale również chce zwrócić uwagę Lunatyka, a Janny uważa, że nie ma tam kogo podrywać, choć jak Ruda nie daje szansy Rogaczowi, to może ona zacznie działać. Taka myśl przyszła Janny do głowy, więc od razu złapała Jamesa za nadgarstek i krzyknęła:

- Chodźcie poszukać wolnego przedziału, bo będziemy stać na korytarzu lub co gorsza, usiądziemy z ślizgonami!- i puściła oczko do szokowanego Jamesa, który posłusznie szedł za Janny, aby znaleźć wolny przedział. Lily z szeroko otwartymi oczami patrzyła na całą tą scenę i po chwili rzekła:

- Tak, już widzę, że to będzie udany rok.

~*~